रिसको एक झोक्काले निभायो दुई दियो : शोकमा डुब्यो नुवाकोटको किम्ताङ

• भरतसन्तोषी लामा

नुवाकोट,बैशाख ३० । नुवाकोटको म्यागङ गाउँपालिका–४ किम्ताङ आज पनि असामान्य रूपमा शान्त छ । तर यो शान्ति सामान्य छैन—यो त्यस्तो मौनता हो, जसको भित्र एउटा गाउँको चित्कार गाडिएको छ । जहाँ बिहानको उज्यालोले पनि अँध्यारो हटाउन सकेन, त्यहीँ बुधबार दुई दाजुभाइको जीवन एकैछिनमा समाप्त भयो ।

समराज तामाङ र उनका भाइ सुर्यमान तामाङ—यी नामहरू अब गाउँमा बोलिँदा आँखाहरू रसाउने गर्छन् । हिजोसम्म जिन्दगीको भारीसँगै हाँसेर हिँड्ने यी दाजुभाइ आज गाउँको स्मृतिमा मात्र बाँकी छन् ।

घटना कुनै ठूलो योजना वा लामो दुश्मनीको परिणाम जस्तो देखिँदैन । सबै कुरा सामान्य भनाभनबाट सुरु भएको बताइन्छ । तर त्यही सामान्य विवादले यति ठूलो त्रासदी निम्त्यायो, जसले किम्ताङलाई सधैंका लागि बदलिदियो ।

गाउँपालिका उपाध्यक्ष सीता तामाङका अनुसार स्थानीय ठेक्कापट्टासम्बन्धी विवादपछि धने तामाङले गोली प्रहार गरेका हुन् । एकैछिनको क्रोधले दुई जीवन निभायो, र गाउँलाई यस्तो पीडामा डुबायो जसको घाउ समयले पनि सजिलै पुरिन सक्दैन ।

वडाध्यक्ष कमलबहादुर तामाङका अनुसार घटना राति करिब १० बजेतिर भएको भए पनि बिहान मात्रै गाउँमा फैलियो । रातभर किम्ताङ अनभिज्ञ रह्यो—तर बिहान उज्यालोसँगै एउटा भयावह सत्य पनि जाग्यो ।

मृतक दाजुभाइ स्थानीय ठेक्कापट्टाको काम गर्दै आएका थिए । आरोपित धने तामाङ काठ व्यवसायी भएको बताइन्छ । तर यो घटना केवल व्यवसाय वा कामको विवाद मात्र थियो कि अरू केही गहिरो कारण थियो भन्ने प्रश्न अझै अनुत्तरित छ ।

स्थानीयहरू भन्छन्, गाउँमा पहिलेदेखि सानो–ठूलो मनमुटाव चलिरहन्थ्यो । मंगलबार साँझ पनि फोन -फोनमा झगडा भएको सुनिन्थ्यो । तर कसैले पनि दुई दाजुभाइ यसरी एकैपटक गुमाउनुपर्ने दिन आउँछ भनेर कल्पना गरेका थिएनन् । गोलीको आवाजले रात चिरिएको थियो, र त्यसपछि गाउँको मुटु नै थरथर काँप्यो ।

घटनापछि आरोपित धने तामाङ फरार छन् । प्रहरी टोली घटनास्थल पुगेर अनुसन्धान अघि बढाइरहेको छ । खुकुरीसहित केही प्रमाण फेला परेको र शव खोलाको छेउमा ढुङ्गाले थिचिएको अवस्थामा भेटिनुले घटनाको भयावहता अझै गहिरो बनाउँछ ।

डिएसपी विक्रम लामाका अनुसार तालिमप्राप्त कुकुरसहित अनुसन्धान जारी छ । तर किम्ताङका लागि अहिले कानुनभन्दा पहिले आँसुहरू बोलिरहेका छन् ।

आज किम्ताङका घरहरूमा खाना पाक्दैन, हाँसो सुनिँदैन, र बालबालिकाहरूको खेल पनि थामिएको छ । दुई दाजुभाइको खाली ठाउँले गाउँको हरेक कुनामा एउटा प्रश्न छोडेको छ—“किन यस्तो भयो ?”

समराज र सुर्यमान अब गाउँका कथा हुन्, तर अधुरा कथा । र किम्ताङले त्यो अधुरोपनलाई आफ्नै मुटुमा बोकेर बाँच्न बाध्य छ—हरेक बिहान, हरेक साँझ, र हरेक मौन रातमा । प्रहरीको अनुसन्धानले गति लिएपछि मात्र घटनाको वास्तविकता उजागर हुँदै जाने अपेक्षा गर्न सकिन्छ ।